Het is ’s ochtends negen uur als ik de paar kilometer van Jeroen’s huis naar de backpackers loop. De zon is net op, en baadt het golvende landschap in een zacht licht. Overal is er een andere kleur groen te zien, afgewisseld met de rode zandwegen die hier domineren. Een klein kindje langs de weg ziet me aankomen en staart als betoverd naar mijn witte gezicht. Als ik zwaai rent het hard weg, om tien meter verder weer te gaan staan kijkn, nog even gefascineerd.

Dit is de plek waar ik al vele keren ben geweest, en waar ik me steeds meer thuis ben gaan voelen. Hier zijn we vorig jaar gestart met Be More en gaan samenwerken met projecten, backpackers, tourguides en andere Ugandezen met eenzelfde ideaal. Als we aankomen zijn er bijna dertig vrijwilligers aan de slag, bij zeven projecten. Vol trots laat ik mijn reisgenoten kennismaken met wat we hier doen.

We gaan op bezoek bij Pelido, een community-project zoals er hier velen zijn. In de afgelegen gemeenschappen zijn er weinig faciliteiten, weinig mogelijkheden voor mensen om te ontsnappen aan de greep van de armoede. Dit soort organisaties, vaak ontstaan vanuit de mensen zelf, probeert hier iets aan te veranderen – net als wij, via hen.

Caphas, de oprichter van de organisatie, vertelt ons zijn verhaal. Zelf uit een arm gezin, maar tegelijk de beste van zijn klas, werd hij door Compassion ondersteund. Zij betaalden zijn basis- en middelbare onderwijs, en gaven hem de kans iets van zijn leven te maken. Niet voor het eerst vraag ik me af hoe geweldig het voor die organisatie moet zijn, om één van hun pupillen zelf een initiatief als Pelido te zien starten, en de kans die hij ooit kreeg door te geven aan talloze anderen.

We rijden vanaf het asfalt een zandweg in, en kilometers later zijn we ineens, zonder dat er zichtbaar iets veranderde, “in the community”. Ik bedenk me hoe weinig van een land we eigenlijk zien vanaf de grote weg, hoe oneindig veel van dit soort paden we onderweg zien lopen, en hoeveel communities als dit verborgen moeten liggen voorbij de langstrekkende horizon – in elk van de landen die we doorkruisen.

Een dag lang leren we over het verbouwen van resistente mais, een nieuw soort koffie, het houden van varkens (een gezin krijgt een varken, de eerste worp gaat de helft van de biggen naar nieuwe gezinnen, de rest is voor het gezin zelf, net als alle biggen die na die eerste keer komen – een duurzame bron van voedsel en inkomen) en het bouwen van watertanks.

Het meeste indruk maakt de social garden – een idee van een vrijwilliger. Een moestuin waar gehandicapten aan de slag kunnen, zinnig werk doen, uit hun sociaal isolement worden gehaald en waar groente wordt verbouwd voor henzelf en de gemeenschap. We ontmoeten ze allemaal, en de blije, dankbare blikken die me vanaf hun gezichten aankijken zijn hartverscheurend.

Het is een inspannende dag, en uitgeput komen we terug bij de backpackers. Maar wat ben ik blij met alles wat hier gebeurd is, en nog steeds gebeurt. Op naar Malawi, waar het er hopelijk over een jaar ook zo goed uitziet.

Tags: be more, Uganda

This entry was posted on Sunday, July 11th, 2010 at 17:39 and is filed under Uganda. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.