“Nijmegen to Capetown”, het staat wel leuk op de website en op de stickers aan de zijkanten van onze auto, maar ondertussen zijn we in Durban beland en is onze gezamenlijke reis, geheel volgens planning, ten einde. En het internet wist het nog niet, een update dus van de laatste twee weken..
Na Malawi ging het door Mozambique waar de wegen weer eens fantastisch waren en onze ‘Kings of Tarmac’ bijnaam tot volle glorie werd verheven. Omdat we het noord-oosten van Mozambique hadden geskipt wegens tijdgebrek en slechte wegen, valt er over het Mozambiquaanse landschap niet zoveel bijzonders te melden. Als de zon schijnt ziet het er wel leuk uit maar het is van noord naar zuid een beetje saai eigenlijk en het wordt pas interessanter als je langs de kust rijdt.

Overnachten deden we eerst in een dorpje waar het hotel behoorlijk shabby was maar waar de tuin waarin we konden parkeren bijzonder geschikt bleek voor kamperen. De verwarring de volgende ochtend was nog groter toen ze ons een refund wilden geven omdat we de kamers nauwelijks hadden gebruikt maar dat hebben we vriendelijk geweigerd. Langs de kust was het nog beter vertoeven met onder meer vele plonsjes in de indische oceaan en een kampvuur dat op bestelling al brandend voor onze voeten werden aangeleverd.

Het ging even mis toen de Landrover opeens niet meer wilde schakelen. We zijn onderhand behoorlijk handig met auto’s maar deze kwestie konden we zelf niet oplossen. In de middle of nowhere waren de opties: 40 kilometer terug naar een niet zo groot plaatsje of 80 kilometer verder naar een iets minder niet zo groot plaatsje. Het werd de tweede optie en eindelijk kon de Nissan eens fier aan de voorkant van het sleeplint plaatsnemen, 80 kilometer lang, over een dirtroad zelfs vanwege werkzaamheden. Er zijn ook fotos van maar het gaat me te ver om die nou gelijk te plaatsen.

We kwamen terecht in Xsia Xsia, zuid Mozambique, een tamelijk doodse streek waar Zuid Afrikanen vakantievillas laten bouwen langs de kust en de scepter zwaaien. Gedurende twee dagen kropen er gemiddeld vier mozambiquezen onder de Landrover, het opkrikken van de auto blijkt helemaal niet nodig bij het vervangen van de koppelingsplaat. Wij moesten ons ondertussen vermaken met nog meer plonsjes in de oceaan en een paar lokale barretjes waar een paar idiote Zuid Afrikanen het zaakje enigzins levendig hielden.

Met de Landrover weer in goede doen vervolgde onze weg via Swaziland naar Zuid Afrika, waar we via het mooie St. Luciapark uiteindelijk in Durban belandden. Vanaf hier spurtte Michel er vandoor met Lotte voor een weekje met z’n tweeen, vloog Bram nog even terug naar Uganda om wat losse eindjes aan elkaar te knopen en landt Dirk vandaag alweer op Schiphol. Tijd voor een nabespreking en wat gezamenlijke conclusies was er nauwelijks, dat doen we nog wel eens in Maxim in het Nijmeegse. Maar een klein tipje van de uitkomst hiervan kan ik al wel voorspellen: het was een fantastisch avontuur. Thanks guys!!

Voor mijzelf resten nog een paar weekjes reizen met Maaikie en daarna solo ook nog een een tijdje, in Zuid Afrika en Namibie. Lekker op m’n gemak zonder al te veel afstanden af te leggen. En waarschijnlijk ben ik daarmee de enige die kaapstad ook echt haalt deze trip :-)

Dustroads is klaar!

This entry was posted on Monday, August 2nd, 2010 at 11:01 and is filed under Mozambique, Zuid-Afrika. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.